۱۸ فروردین ۱۳۹۱

موسیقی‌شناسی و فمینیسم

سوزان مک کلاری

"Raja Ravi Verma, "Kerala

دگرگون کردن یک رشته آموزشی: موسیقی‌شناسی و فمینیسم در دهه ۱۹۹۰

تحقیقات فمینیستی در رشته موسیقی‌شناسی مطلب جدیدی نیست. پژوهش درباره "زن" در موسیقی در دهه ۱۹۷۰ شروع و به طور مداوم رو به افزایش است. تا سه سال پیش، این تحقیقات فقط در میان گروه مخصوصی در گردش بود - که اعضا گروه اصلی این رشته آموزشی آن را تحمل می‌کردند، لیکن اکثرا آن را نادیده می‌گرفتند و خارج از حوزه موسیقی‌شناسی کسی با آن آشنایی نداشت. اما آثار اخیر فمینیست‌ها در رشته موسیقی از این گمنامی بیرون آمده و محدوده تحقیقات را به بازرسی مجدد قانون، روش‌های الگویی و بسیاری دیگر گسترش داده است. همان طور که گمان می رود، معرفی این چنین پروژه‌هایی در یک رشته آموزشی که برای سالیان دراز از هر گونه برنامه انتقادی پرهیزکرده باعث برانگیختن بحث و حتی جدال‌های تلخی شده است. اگرچه هنوز این فضا غبارآلود است، مسائلی که تاکنون پیش آمده، قابل گزارش هستند.

در دهه اخیر مسائل مطرح شده در موسیقی شناسی فمینیستی کمتر مورد بحث بوده تا انتقاداتی که از موسیقی فمینیست شده است. در نتیجه، قبل از آن که به این مبحث بپردازم، مروری می‌کنم برموفقیت‌های بارز تحقیقات اخیر در رشته "زن و موسیقی".

پژوهشی پیرامون زن در تاریخ موسیقی

قبل از دهه ۱۹۷۰ کمتر آگاهی - و یا حتی یادی - از "زن" در تاریخ موسیقی وجود داشت. زنان غیب شده بودند و ذکری از آنان در برنامه‌های کنسرت‌ها، قفسه‌های کتابخانه‌ها و یا کتب درسی که برای موسیقی‌دانان (بیشتر از شاغلان دیگر رشته‌ها) مانند انجیل است، نبود. به یاد دارم که در دوره دانشگاهی در هاروارد به من گفته شد که اگر آهنگ‌ساز زنی وجود داشت به طور حتم درباره آنها شنیده ‌بودیم؛ متاسفانه ...

نتیجه تحقیقاتی که توسط موسیقی‌شناسان فمینیست در دهه ۱۹۷۰ انجام شد، بیش از آن بود که انتظار می‌رفت و نوشته الیزابت وود در سال ۱۹۸۰ به اسم نشانه‌ها (Signs) اهمیت این کشفیات را شرح می‌دهد.

ولی، حتی قدردانی مثبت وود هم نتوانست ما را برای وقایع دهه اخیر آماده کند. بیشتر تمرکز این کارهای جدید روی شناخت زنانی بوده که در هنرهای اصیل غربی شرکت داشته‌اند. بطور حتم نام چندین زن استثنایی در کتاب‌های درسی ذکر شده (مثلا در تاریخ هنر، و تقریبا همیشه به دلیل نسبتی که آنها با یک "مرد" آهنگ‌ساز مشهور داشته‌اند). ولی امروز مطالعات ثبت شده دقیقی درباره این زنان بیرون آمده، همراه با نمونه‌هایی از موسیقی و حتی مقداری ضبط صدا. برای مثال، امروزه کلارا ویک شومن (Clara Wieck Schumann) و فنی مندلسون هنسل (Fanny Mendelssohn Hensel)، به راحتی به خاطر وجود خودشان به عنوان هنرمند شناخته شده‌اند و نه به خاطر همسر، دختر و یا خواهر. جالب‌تر کشف زنان خارق‌العاده‌ای بود که در دوران قدیمی‌تری بودند، از‌جمله هیلدگارد ون بینگن (Hildegard von Bingen) در قرن دوازدهم و باربارا ستروزی (Barbara Strozzi) در قرن هفدهم. موسیقی ستروزی در بالاترین رده و قابل قیاس با کار بهترین همدوره‌های اوست و برای هیلدگارد به سادگی هیچ رقیبی در دوران آهنگ‌سازی مونوفونی (تک صدایی) قرون وسطی وجود نداشته است.

این فقط زنان دوران قدیم نبودند که از دیدرس دور افتاده‌اند. تعداد زنان آهنگ‌ساز در قرن اخیر رو به افزایش بوده: ایمی بیچ (Amy Beach)، سسیل شامیناد (Cecile Chaminade)، اتل سمیت (Ethel Smyth)، مری کار مور (Mary Carr Moore)، فلورانس پرایس (Florence Price) و روت کرافورد سیگر (Ruth Crawford Seeger) فقط چند تن از زنانی بودند که در این عرصه نامهربان فرهنگی پافشاری کردند و در طول عمرشان توجه بسیاری بسوی خود جلب کردند. لیکن بزودی فراموش شدند؛ حتی نسل بعدی فمینیست‌ها هم درباره بیشتر آنها چیزی نشنیده بودند. امروز زندگی و آثاراین هنرمندان - و بسیاری دیگر- در مجموعه تحقیقات جامعی نمودار گشته.

غیبت نسبی زنان در رپرتوارهای سمفونی و اپرا دلیل برناتوانی آنها برای رسیدن به "تکامل" گماشته شده. ولیکن وقتی که با طبقه بندی ضمنی و صریحانه جنسیتی دنیای موزیک آشنا شویم، درک می‌کنیم که چرا زنان در این رپرتوار‌ها نمایان نمی‌شوند. زیرا زنان در موسیقی نه تنها ناچار بودند تا از موانعی که هر هنرمند دیگر با آن مواجه می‌شود عبور کنند، بلکه باید با سازمان‌هایی درگیر می‌شدند که برایشان تولید یک اثر ارزشمند توسط زنان ریسک بزرگی بود. تعداد کمی از زنان با پافشاری موفق به اخذ آثار عظیم و اجرای آن شدند و مورد تنقید قرار گرفتند، ولیکن بیشتر آنها از این روش استفاده کردند که فقط به نوشتن موسیقی‌ای بپردازند که مطمئن بودند اجرا کننده و متقاضی خواهد داشت و این بیشتر اوقات بدان معنی بود که توسط خود آهنگ‌سازان اجرا می‌شد، به همراه یک شبکه از زنان موسیقی‌دان که این آثار را برای خود می‌خریدند (و اکثرا ناچیز شمرده می‌شد). بدین جهت اکثر آثار موسیقی زنان شامل "تک صدایی"، پیانو و یا گروهی کوچک بود – آثاری که هم طراز رپرتوار ارکسترها و اپراها نبود و معمولا در آن راهی نداشت.

در روش‌های آموزشی دیگر، هر چه بیشتر به این مطالب پی برده‌ایم، بیشتر متوجه شدیم که باید آن قانون را تحت سؤال قرار دهیم و مراحل تاریخی که باعث فرم گرفتن آن شده است را کشف کنیم. اکثر ما قبول کرده بودیم که موتزارت (Mozart)، واگنر (Wagner) یا گروه سه "ب" (باخ- Bach، بتهون - Beethoven و برامز - Brahms) همیشه به دلایل واضحی مورد تمجید قرار گرفته بودند؛ ولیکن تحقیقات در دیگر رشته‌ها و پژوهش‌های اخیر در باره زنان آهنگ‌ساز ما را تشویق به آن کرده تا تاریخ این رسم را به دقت بررسی کنیم، و به نتایج جالبی برسیم. مارسیا سیترون (Marcia Citron) این سؤال‌ها را نخست در سال ۱۹۹۰ در اولین نوشته تنقیدی فمینیستی در یک مجله موسیقی‌شناسی مطرح کرد و در کتاب خود درباره قانون موسیقی و زنان این مسائل را به طور جامع‌تری مورد بررسی قرار داد.

زن در موسیقی عامیانه و پاپ

موسیقی‌شناسان قومی (اتنومیوزیکولوژیست‌ها) اغلب در آثار خود از زنان نام برده‌اند، ولی برجسته‌ترین آثاری که در این زمینه به تحریر درآمده، زن و موسیقی از دید تمام فرهنگ‌ها از الن کاسکف (Ellen Koskoff) است. کتاب کاسکف شامل شانزده مقاله تحقیقی درباره زنان در فرهنگ موسیقی تونس، هند، برزیل و مالزی و پژوهشی پیرامون موسیقی‌های مختلف در آمریکا از جمله موسیقی کلیسایی (hymnody) در سده ۱۸۰۰، جاز، موسیقی خاص زنان و موسیقی جامعه حسیدیک1 در نیویورک است. برعکس بعضی از مجموعه‌هایی که تمرکز روی موسیقی هنری غربی دارند، این مقالات فقط به مسائل فرضی در محور جنسیت، شخصیت، قدرت و نقش موزیک در ساختمان حقایق اجتماعی می‌پردازند.

نقش به نسبت مهم‌تر زنان در موسیقی عامی و جاز بدان معنی نبوده که در این زمینه به اندازه کافی به آنها توجه شده. برای مثال معمولا دررشته جاز، زنان نادیده گرفته شده‌اند و در تاریخ موسیقی پاپ ظهور گروه‌های موسیقی دختران را به دلیل خلاء فرهنگی اوایل دهه ۱۹۶۰ دانسته‌اند؛ فاصله‌ای تیره بین دو دوره راک اند رول و هجوم موسیقی انگلیسی. ولی در دهه ۱۹۸۰ مطالعاتی بسیار عالی درباره زنان در جاز و موسیقی پاپ صورت گرفت. آثار دفنی دوال هریسون (Daphne Duval Harrison)، هیزل کاربی (Hazel V. Carby) و آنجلا دیویس (Angela Davis) به آگاهی و درک ما درباره آثار زنان در رشته (blues) افزوده – این یک مسئله مهم فرهنگی است برای پیشرفت ویژه زنان در توجیه کردن هوس و لذت در احساسات خود. کتاب جیلین گار (Gillian Gaar)، او یک یاغی است: تاریخ زنان در راک اند رول به تفصیل در مورد راک شرح داده، گسترش آن از بیگ ماما تورنتون (Big Mama" Thornton") تا کویین لطیفا (Queen Latifa) و دایاماندا گالاس ( Diamanda Galas) می‌باشد.

تا چندی پیش، بیشتر مطالعات درباره موسیقی عامی از طرف جامعه‌شناسان بود و نه موسیقی‌شناسان و آنان بیشتر به جنبه تجاری تولید فرهنگ پاپ توجه داشتند تا به اصل موسیقی و آن هم بیشتر در رابطه با موسیقی انگلیسی تا آمریکایی. یکی از بهترین این نمونه تاریخ‌ها کتاب آیا فردا هنوز مرا دوست خواهی داشت: گروه‌های دختران از دهه ۵۰ به بعد از شارلوت گریگ (Charlotte Greig) است، که به توازن قابل تحسینی در مورد زنانی که در این جنبش شرکت داشتند و شرایطی که تحت آن مجبور به کار بودند سخن گفته است. مطالعات مهم دیگر تاکید و تمرکز بیشتری روی جنبه قربانی شدن زنان در صنعت موسیقی پاپ می ‌کنند.

در چند سال اخیر، تعدادی از موسیقی شناسان آمریکایی، من‌جمله خود من، سعی کردیم تا به جنبه‌های دیگر موسیقی عامی بپردازیم. فرض ما بر این است که اگزچه بدون شک موسیقی پاپ یک کالای اجتماعی است، ولی در عین حال یک رسانه همگانی برای شکل دادن افکار ما درباره شخصیت، احساسات، جنسیت، میل، لذات، بدن و خیلی چیزهای دیگر است. در نتیجه بهتر است به جای تمرکز بخصوص روی جنبه بهره‌بردارانه این صنعت، به این بپردازیم که جنبه نمایشی و موسیقی این صنعت گویای چه مطالبی است. مطالعاتی که توسط سوزان کوک (Susan Cook) - درباره آیرین کاسل (Irene Castle)، تریشیا رز (Tricia Rose) و ونیز بری (Venice T. Berry) - درباره موسیقی رپ (Rap) - و رابرت والسر (Robert Walser) - درباره هِوی متال (Heavy Metal)- انجام شده، بر این نکته تمرکز داشته که موسیقی، با وجود و یا حتی از طریق جنبه تجاری آن، چه تاثیری روی فرم گرفتن اجتماعی جنسیت داشته است.

در عین حال، MTV هم خود مطلب مهمی برای مطالعات بوده و اینکه مهم است بدانیم که تصاویر چگونه پخش می‌شوند، گویای چه مطلبی هستند و علاقمندان چه تعبیری از آن می‌کنند. کتاب‌هایی که درباره MTV نوشته شده، توسط آن کپلان (E. Ann Kaplan)، راک در تمام ساعات: موسیقی تلویزیونی، پسامدرنیسم و فرهنگ مصرف کنندگی، و از لیزا لوئیز (Lisa Lewis)، سیاست جنسیتی و MTV: ادا کردن این تفاوت، هر دو بررسی خود را در این مورد از دید فمینیستی ارائه می‌دهند. این دو به نتایج یکسره متفاوتی رسیده‌اند. کاپلن شک دارد که بتوان از MTV برای کاری بجز تطمیع خواست‌های رؤسای آن استفاده کرد؛ لوئیز معتقد است که MTV می‌تواند یک رسانه آزادی‌بخش برای زنان باشد. اما هر دو موافقند که ویدیوهای موسیقی را نمی‌توان نادیده گرفت.

از اینجا به کجا می رویم؟

الیزابت وود، دوازده سال پیش در یک مقاله انتقادی خود، بررسی کرد که فمینیست‌ها چه موفقیت‌هایی تا آن زمان در موسیقی‌شناسی داشته‌اند. با وجود رجوع به تمام تحقیقاتی که در این مقاله شده بود، در آخر چنین نقد می‌کند:

تا وقتی که تحقیقات در زمینه موسیقی و زنان محدودیت‌های فعلی خود را داشته باشد، تاثیر چندانی در آثار دیگر زمینه‌ها نخواهد داشت. ... علاوه بر این، آن چه لازم است، یک مجموعه تحلیل‌های نظری است که نشان‌دهنده رابطه بین آثار فمینیستی و دیگر تحقیقات جدید در زمینه فمینیستی باشد. ... فقط آن وقت است که پژوهش درباره "زن" در موسیقی می ‌تواند جای خود را در میان دیگر آثار نظری محققین فمینیستی باز و گروه بیشتری را به خود جلب کند.

آثاری که وود در دهه ۱۹۸۰ ارائه داد بیشتر در چارچوب مقوله‌های مشخص شده توسط این رشته آموزشی بود – پژوهش‌های آرشیوی، بیوگرافی‌ها، ویراستاری موسیقی، مجموعه منابع. همان طور که دیدیم، تعدادی زنان و مردان تعلیم دیده در روش‌های استاندارد موسیقی‌شناسی، نیروی خود را از قانون سنتی متوجه مطالعات زنان کرده‌اند. ولی آثار آنان بیشتر درباره نکات مورد نظر دیگر موسیقی‌شناسان است. اگرچه متن این نوشته‌ها فرق دارند با بیشتر آثاری که تا به حال در این رشته آموزشی اساسا "مردانه" بوده‌اند، ولی اکثر آنها فرضیات و روش‌هایی را که در نسل اخیر گریبانگیر تحقیقات موسیقی‌شناسی بوده زیر سؤال نمی برند.

ولی بدیهی است که همزمان با کشف مجدد این موسیقی کهنه به خاک سپرده، سؤال‌های مشکلی هم مطرح می‌شود. اول این که چگونه باید کیفیت کشفیات خود را بسنجیم؟ آیا آنها را تحسین می‌کنیم، صرفا به خاطر این که توسط زنان آهنگ‌سازی شده‌اند؟ یا باید سعی کنیم که از راه نقد با این هنرمندان برخورد کنیم؟ دوم این که آیا جایگاه مورد بحث این زنان آهنگ‌ساز همانند مردان همدوره ایشان است؟ یا آیا زنان بعضی اوقات سعی کرده‌اند تا موسیقی‌ای بنویسند که به صورتی با دیگر چیزهایی که در اطراف خود می شنیدند فرق داشته است؟ به گفته‌ای دیگر، آیا امکان دارد که موسیقی را به سبک یک "زن" نوشت؟

جواب دادن به این سؤالات نسبتا ساده، ما را از محدوده مشخص شده این حرفه بیرون می‌آورد. زیرا اگرچه ارزیابی نسبی مورد توجه نسل‌های پیشین موسیقی‌شناسانی بوده که ناگزیر باید تصمیم می گرفتند که چه چیز را رد و چه چیز را قبول کنند، این قانون از ده‌ها سال پیش جاافتاده اند؛ ما اکثرا سلسله مراتبی را که به عنوان دانشجویان آموخته بودیم در درون حفظ کرده‌ایم. بطور حتم، یک موسیقی‌شناس غالبا یک بحث را از طرف یک هنرمند که ارزش او شناخته نشده، پی‌گیری می‌کند. لیکن در چنین مواقعی، معیارهای مورد بحث معمولا همان هستند که حامی هنرمندان شناخته شده به عنوان "عالی رتبه" بوده اند.

چنین معیارهایی – که بیشتر وابسته به نوآوری‌های رسمی یا همکاری با راسته‌های سطح همگانی هستند – در رابطه با زنان مورد استفاده نخواهند بود. در نتیجه وقتی که محققین فمینیست، زنان آهنگساز مورد مطالعه خود را با استفاده از این معیارها زیر سؤال می برند، گاهی مجبور به تصدیق می‌شوند که موسیقی آنها از کیفیت پایین‌تری برخوردار است و یا سعی کرده‌اند تا "عظمت" آن را با شواهد بسیار کمی ارائه ‌دهند؛ و یا مسئله "خود موسیقی" را مطرح نکرده‌اند. این بن‌بست به خودی خود وضعیتی را ایجاد کرده که تاکید کننده ادعای همیشگی این رشته آموزشی است: اگر زنان آهنگسازی هم بوده‌اند، ارزش آن را نداشتند که شناخته شوند. اینک ما با این موسیقی لایروبی شده چه کنیم؟ آیا باید آن را همچون موسیقی فراموش شده به حال خود رها کنیم – در میان "مردگان سپاسگزار"؟

لیکن اگر به نظر نمی‌رسد که موسیقی زنان با معیارهایی که ما هنگام تحصیل آموختیم ارزشی داشته‌اند، آیا معیارهای مناسب‌تری وجود دارد؟ زیرا امکان دارد که بعضی از ایشان سعی نکردند که آموخته های خود را تکرار کنند؛ شاید سعی داشتند که حس جدیدی را به دنیا ارائه دهند. این موضع در مطالعات ادبی و هنرهای نظری تاثیر بسزایی داشته، چه منتقدین فمینیست توانسته‌اند هدف‌ها و یا الویت‌های متفاوتی را از طرف نویسندگان و یا نقاشان زن ایراد کنند. چنین بحث‌هایی معمولا درمحور مسائل مربوط به محتوا هستند، با یک طرح رسمی که یکی از وسایل نمایشی آن انگاشته می‌شود.

لیکن مشکل می‌توان چنین مسئله‌ای را در مورد موسیقی مطرح کرد، زیرا محبوبیت موسیقی طی زمان در اثر موفقیت آن در فرار از هر گونه نمایندگی و یا ارجاع به "دنیای بیرون" بوده است. در نتیجه به نظر می‌رسد که این گونه تعبیرات تکنیکی که به منتقدین فمینیست در رشته‌های دیگر هنری اجازه داده که درباره تبعیض‌های عمدی در برابر تفاوت‌های سهوی بحث کنند، در آن [موسیقی] تاثیر ناپذیر باشند.

اگر "موسیقی" فقط موسیقی است و همیشه بری از طبقه‌بندی‌های اجتماعی، پس به نظر می‌رسد که بسیاری از این زنان مستحق نادیده گرفتن بودند، زیرا شرایط و معیارهای مورد نظر در طول تاریخ را نداشته‌اند.

  • 1. جامعه حسیدیک یا هاسیدیک، یک شاخه عرفانی از کلیمی‌های ارتدکس هستند.(مترجم)

Copyright ©1993 Reproduced by permission of Susan McClary, “Reshaping a Discipline: Musicology and Feminism in the 1990s” Feminist Studies, Vol. 19, No. 2. Women's Bodies and the State (Summer, 1993) pp. 399-423
Accessed: 3/13/2012
http://www/jstor.org/stable/3178376

1. Elizabeth Wood, "Review Essay: Women in Music," Signs 6 (Winter 1980): 283-97.

2. Nancy Reich, Clara Schumann: The Artist and the Woman (Ithaca, N.Y.: Cornell University Press. 1985); Marcia J. Citron, The Letters of Fanny Hensel to Felix Mendelssohn (Stuyvesant, N.Y.: Pendragon, 1987); and Julia Moore, "Theorizing a Feminist Musical Aesthetics: Clara Schumann's Subversions of Masculine Discourse" (project in progress).

3. Peter Dronke, Women Writers of the Middle Ages (Cambridge: Cambridge University Press, 1984); Bruce Holsinger, "The Flesh of the Voice: Erotic Embodiment in the Music of Abbess Hildegard von Bingen," Signs (forthcoming).

4. Ellen Rosand. "The Voice of Barbara Strozzi," in Women Making Music: The Western Art Tradition, 1150-1950, ed. Jane Bowers and Judith Tick (Urbana and Chicago: University of Illinois Press, 1986), 168-90.

5. Adrienne Fried Block, Amy Beach (1867-1944), American Composer and Pianist (Oxford: Oxford University Press, forthcoming); Marcia J. Citron, Cecile Chaminade: A Bio-Bibliography (Westport, Conn.: Greenwood, 1988); Catherine Parsons Smith and Cynthia Richardson, Mary Carr Moore, American Composer (Ann Arbor: University of Michigan Press, 1986); Matilda Gaume, Ruth Crawford Seeger: Memoirs, Memories, Music (Metuchen. N.J. Scarecrow Press, 1986); Elizabeth Wood. "Women, Music, and Ethel Smyth; A Pathway in the Politics of Music," Massachusetts Review 24 (Spring 1983): 125-39; and Ellie Hisama, "The Question of Climax in Ruth Crawford's String Quartet, Mvt. 3" (Paper delivered at "Feminist Theory and Music: Toward a Common Language" conference, Minneapolis, University of Minnesota, June 1991).
6, Marcia J. Citron, "Gender, Professionalism, and the Musical Canon." Journal of Musicology 8 (Winter 1990): 102-17, and Gender and the Musical Canon (Cambridge: Cambridge University Press, forthcoming).

7. Carol Neuls-Bates, ed. Women in Music: An Anthology of Source Readings from the Middle Ages to the Present (New York: Harper & Row, 1982).

8. Bowers and Tick.

9. James R. Briscoe, ed., Historical Anthology of Music by Women (Bloomington: Indiana University Press, 1987); and Karin Pendle, Women and Music: A History (Bloomington: Indiana University Press, 1992).

10. Judith Tick, American Women Composers before 1870 (Ann Arbor: UMI Research Press, 1983); Christine Ammer, Unsung: A History of Women in American Music (Westport, Conn.: Greenwood Press, 1980); and Marie-Therese Lefebvre, La Creation musicale des femmes au Quebec (Saint-Laurent, Quebec: Les Editions du remue-mienage, 1991).

11. Judith Zaimont, ed., The Musical Woman: An International Perspective (Westport. Conn.: Greenwood Press); Nicola Lefanu, "Master Musician: An Impregnable Taboo?" in Contact: A Journal of Contemporary Music 31 (Autumn 1987): 4-8; Elaine Barkin,). "Questionnaire for Women Composers and Responses," Perspectives of New Music 19 (Fall/Winter 1980-Spring/Summer 1981): 460-62; Perspectives of New Music 20 (Fall/Winter-1981 Spring/Summer 1982): 288-330; American Women Composers News (Washington, D.C.: American Women Composers, 1979-82); (continued as AWC News/Forum), (McLean, Va.); International League of Women Composers Newsletter, 1981-89 (continued as ILWC journal), (Arlington, Va.); International Congress of Women in Music Newsletter, 1983-89 (continued as Working Papers), (Los Angeles).

12. Ellen Koskoff, ed., Women and, Music in Cross-Cultural Perspective (Urbana and Chicago: University of Illinois Press, 1989).

13. Linda Dahl, Stormy Weather. The Music and Liver of a Century of Jazzwomen (New York: Pantheon, 1984); Sally Placksin, America Women in Jazz: 1900 to the Present (New York: Wideview Books, 1982); Mary Unterbrink, Jazz Women at the Piano (Jefferson. N.C.: McFarland. 1983).

14. Daphne Duval Harrison, Black Pearls: Blues Queens of the 1920s (New Brunswick and London: Rutgers University Press, 1988); Hazel V. Carby. It Jus Be's Dat Way Sometime': The Sexual Politics of Women's Blues," in Unequal Sisters: A Multicultural Reader in U.S. Women's History, ed. Ellen Carol Dubois and Vicki L. Ruiz (New York: Routledge Press, 1990), 238-49; Angela Davis, "Black Women and Music: A Historical Legacy of Struggle," in Wild Women in the Whirlwind: Afro-American Culture and the Contemporary Literary Renaissance, ed. Joanne M. Braxton and Andree Nicola McLaughlin (New Brunswick, N.J.: Rutgers University Press, 1990).

15. Gillian Gaar, She's a Rebel: The History of Women in Rock & Roll (Seattle: Seal Press. 1992).

16. Charlotte Greig, Will You Still Love Me Tomorrow? Girl Groups from the Fifties On (London: Virago, 1989).

17. Robyn Archer and Diana Simmonds, A Star Is Torn (New York: E.P. Dutton, 1986); and Sue Steward and Sheryl Garratt, Signed, Sealed, and Delivered: True Life Stories of Women in Pop (Boston: South End Press, 1984).

18. Susan C. Cook, "The Career and Times of Irene Castle: Revolutions in Music and Manners," Worldbeat 1 (1991): 34-46; Tricia Rose, Black Noise: Rap Muni and Black Cultural Resistance In Contemporary American Popular Culture (Hanover: Wesleyan University Press, forthcoming); Venise T. Berry, "Feminine or Masculine: The Conflicting Nature of Female Images in Rap Music," in Cecilia Reclaimed: Feminist Perspectives in Gender and Music, ed. Susan C. Cook and Judy S. Tsou (Urbana: University of Illinois Press, 1993); Robert Walser, Running with the Devil: Power, Gender, and Madness in Heavy Metal Music (Hanover: Wesleyan University Press, 1993).

19. E. Ann Kaplan, Rocking around the Clock: Music Television, Postmodernism, and Consumer Culture (New York and London: Methuen, 1987).

20. Lisa Lewis, Gender Politics and MTV: Voicing the Difference (Philadelphia: Temple University Press, 1990).

21. Wood, "Review Essay," 295.

22. Joseph Horowitz, Understanding Toscanini: How He Became an American Culture-God and Helped Create a New Audience for Old Music (New York: Knopf, 1987).

23. Theodor W. Adorno, Introduction to the Sociology of Music, trans. E.B. Ashton (New York: Seabury Press, 1976), and Prisms, trans Samuel and Shierry Weber (Cambridge: MIT Press, 1981); Rose Rosengard Subotnik, Developing Variation, Style and Ideology in Western Music (Minneapolis: University of Minnesota Press, 1991).

24. Paul Ricoeur, "Civilization and National Cultures," in History and Truth, trans. Charles A. Kelbley (Evanston: Northwestern University Press, 1965), 278.

25. Eva Rieger, Frau, Musik, und Mannerherrschaft (Frankfurt, Germany: Ullstein, 1981); excerpted as "Dolce semplice? On the Changing Role of Women in Music," in Feminist Aesthetics, ed. Gisela Ecker, trans. Harriet Andersen (Boston: Beacon. 1986), 135-49.

26. Catherine Clement, Opera, or the Undoing of Women, trans. Betsy Wing (Minneapolis: University of Minnesota Press, 1988).

27. Susan McClary, Feminine Endings: Music, Gender, and Sexuality (Minneapolis: University of Minnesota Press, 1991).

28. Ruth Solie, ed. Musicology and Difference (Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 1993); and Cook and Tsou.

29. Leslie Dunn and Nancy A. Jones, Eds. Embodied Voices: Female Vocality in Western Culture (Cambridge: Cambridge University Press, forthcoming).

30. Trinh T. Minh-ha, Woman, Native, Other (Bloomington: Indiana University Press, 1989). 84.

31. Pieter van den Toorn, "Politics, Feminism, and Contemporary Music Theory," Journal of Musicology 9 (Summer 1991): 298.

32. Ruth Solie, "What Do Feminists Want? A Reply to Pieter van den Toorn," Journal of Musicology 9 (Fall 1991)- 399-410.

33. Christine Sommers, byline in Wall Street Journal, 7 Nov 1991, Section A, 14

34. Elaine Barkin. "Either/Other" (critical essay on work by Susan McClary). Perspectives of New Music 30 (Summer 1992): 206-33.

35. Joseph Kerman, Contemplating Music: Challenges to Musicology (Cambridge: Harvard University Press. 1985).

36. Lawrence Kramer. "Culture and Musical Hermeneutics: The Salome Complex," Cambridge Opera journal 2 (November 1990): 269-94.

37. See, in particular, Judith Buder, Gender Trouble: Feminism and the Subversion of Identity (New York and London: Routledge Press, 1990).

38. Leo Treitler, "Gender and Other Dualities of Music History," in Musicology and Difference.

39. Drucilla Cornell, Beyond Accommodation: Ethical Feminism, Deconstruction, and the Law. (New York and London: Routledge, 1991).

40. Ruth Solie, "Whose Life? The Gendered Self in Schumann's Frauenliebe Songs," in Music and Text: Critical Inquiries, ed. Steven Paul Scher (Cambridge: Cambridge University Press, 1992). 219-40; Jeffrey Kallberg, "The Harmony of the Tea Table: Gender and Ideology in the Piano Nocturne," Representations 39 (Summer 1992): 102-33; Suzanne Cusick, "Francesca Caccini's La Liberazione di Ruggiero dall'isola d'Alcina (1625): A Feminist Misreading of Orlando furioso?" in Musicology and Difference; Lawrence Kramer, Music as Cultural Practice, 1800-1900 (Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 1990); Carolyn Abbate, Unsung Voices: Opera and Musical Narrative in the Nineteenth Century (Princeton: Princeton University Press, 1991); Caryl Flinn, Strains of Utopia: Nostalgia, Gender, and Hollywood Film Music (Princeton: Princeton University Press, 1992); Linda Austern, "Sing againe Syren': The Female Musician and Sexual Enchantment in Elizabethan Life and Literature," Renaissance Quarterly 42 (Autumn 1989): 427-38; Richard Leppert, Music and Image! Domesticity, Ideology, and Sociocultural Formation in Eighteenth-Century England (Cambridge: Cambridge University Press, 1988).

41, Philip Brett, Benjamin Britten: Peter Grimes (Cambridge: Cambridge University Press, 1983).

42. Philip Brett, Elizabeth Wood, and Gary Thomas, eds., Queering the Pitch: The New Gay and Lesbian Musicology (New York and London: Routledge, 1993).

43. Gary Thomas, "Was George Fredric Handel 'Gay?' On Closet Questions and Cultural Politics." in Queening the Pitch, Lydia Hamessley, "Henry Lawes's Setting of Katherine Friendship Poetry in His Second Book of Ayres and Dialogues, 1655: A Musical Misreading?" in Queering the Pitch; Martha Mockus. "Some Queer Thoughts on Country Music and k.d. lang," in Queering the Pitch; Maynard Solomon, "Franz Schubert and the Peacocks of Benvenuto Cellini," Nineteenth-Century Music 12 (Spring 1989): 193-208; Susan McClary, "Constructions of Subjectivity in Schuberts Music," in Queering the Pitch; Judith Peraino. "Rip Her to Shreds,' Evaluating and Redefining Women's Music According to a Butch-Femme Aesthetics," repercussions 1 (Spring 1992): 19-47; Karen Pegley and Virginia Caputo, "Growing Up Female(s): Retrospective Thoughts on Musical Preferences and Meanings," repercussions 1 (Spring 1992): 65-80; Mitchell Morris, "On Gaily Reading Music," repercussions 1 (Spring 1992): 48-64, and "Reading As an Opera Queen," in Musicology and Difference, Wayne Koestenbaum, The Queen's Throat: Opera, Homosexuality, and the Mystery of Desire (New York: Poseidon/Simon Or Schuster, 1993).

44. Suzanne Cusick, "On a Lesbian Relationship with Music: A Serious Effort Not to Think Straight," in Queering the Pitch.

45. Barbara Engh. "Adorno and the Sirens: Tele-phono-graphic Bodies," in Embodied Voices, and "Nietzsche's Ears" in Musicology and Difference.

46, Jane Bowers and Urban Bareis, "Bibliography on Music and Gender—Women in Music," The World of Music 33 (1991): 65-103

47. Roberta Lamb, Including Women Composers in Music Curricula: Development of Creative Strategies for the General Music Class, Grades 5-8 (Ed.D. diss., Columbia University Teachers College. 1987).

48. Marion A. Guck, "The Model of Domination and Competition in Musical Analysis" (Paper delivered at "Feminist Theory and Music: Toward a Common Language" conference, Minneapolis. University of Minnesota, June 1991); Marianne Kielian-Gilbert, "Musical Structures and the Outside World: Relational Models and a Feminist Aesthetic" (Paper delivered at "Feminist Theory and Music: Toward a Common Language" conference, Minneapolis, University of Minnesota, June 1991); David Lewin, "Women's Voices and the Fundamental Bass," Journal of Musicology 10 (Fall 1992): 464-82.

49, Hayden White, "Form, Reference, and Ideology in Musical Discourse," in Music and Text, 319.

نظرات

کپچا
این سوال برای تشخیص این امر است که شما یک شخص بازدیدکننده هستید و از ارسال خودکار ایمیل‌های ناخواسته خودداری شود
Image CAPTCHA
حروفی را که در این تصویر آمده است، وارد کنید

سوژه ها

Coming soon
اردیبهشت ۱۳۹۱
Coming soon
فروردین ۱۳۹۱
Coming soon
اسفند ۱۳۹۰
Coming soon
بهمن ۱۳۹۰